‘Shit,’ zeg ik.
Mevrouw X kijkt naar rechts en dan weer naar de weg. ‘Wil je niet van die enge dingen zeggen? Dan denk ik dat er echt iets aan de hand is.’
Ik blader verwoed door de paperassen die Arke zo vriendelijk aan elkaar geniet heeft. ‘Er is echt iets aan de hand. De tickets zitten er niet bij.’
‘Hoezo, de tickets zitten er niet bij?’
‘Gewoon, de tickets zitten er niet bij,’ zeg ik nog maar eens.
‘Kijk nog eens dan.’
Gehoorzaam kijk ik nog eens. Accommodatievoucher, fietstourvoucher, een hoop ongetwijfeld nuttige informatie en verder niks.
Flashback. Mevrouw X in de keuken met een papier in haar handen: ‘Moet dit niet mee?’ Ik werp er een vluchtige blik op en vind van niet: ‘Dat is de boekingsbevestiging van Arke, alles zit in dit mapje.’
Ik sommeer mevrouw X onmiddellijk om te draaien. Het is acht uur, we zijn vlakbij Breukelen en over een uur en veertig minuten vertrekt ons vliegtuig naar Londen.
‘Ik kan hier niet omdraaien,’ zegt mevrouw X. ‘Dit is de snelweg.’
Dat snap ik ook wel. Ik bedoelde dat we er bij de volgende afslag af moeten. Ik zie de paniek op het gezicht van mevrouw X en in plaats van dat ik mijn eigen koelbloedige zelf blijf, begin ik keihard te huilen.
Mevrouw X neemt intussen de afslag Breukelen. Meteen zien we een bord over omleidingen en dingen die niet kunnen. We volgen toch maar de borden Utrecht en dat blijkt een goed idee, want die omleiding ging over iets anders dat we in de paniek over het hoofd gezien hebben.
Ik blijf doorhuilen tot mevrouw X in onze eigen Vinex door rood rijdt. Dat vind ik om onbegrijpelijke reden enorm komisch, dus nu krijg ik de slappe lach. We parkeren, rennen naar binnen, vinden het papier – geen tijd om te kijken of het wel het juiste papier is – en scheuren weer richting snelweg.
Onderweg bestudeer ik het papier. Het zou wel eens een elektronisch ticket kunnen zijn.
‘De incheckbalie sluit altijd een half uur voor vertrek,’ zeg ik. ‘Dat is om tien over negen.’
Daar wordt mevrouw X niet echt ontspannener van. 110 waar we 90 mogen, 130 waar 120 de max is. Om zes voor negen zijn we bij het bussenvertrekpunt op parkeerplaats P3. Er rijdt net een bus voor onze neus weg. Gelukkig staat de volgende al klaar. De chauffeur moet alleen nog even koffiedrinken.

Ik zie stoom uit de oren van mevrouw X komen als de chauffeur op zijn dooie gemak plaatsneemt achter het stuur en nog van alles gaat zitten regelen. Ze beent door het gangpad en komt even later terug met de mededeling dat ‘die eikel gezegd heeft dat we zxf3 gaan vertrekken, nog even geduld mevrouw’.
Als we eindelijk rijden, vertelt een elektrische mevrouw dat we er zeven minuten over zullen doen naar de vertrekhal.
Het zijn er acht.
We springen uit de bus en rennen met onze koffers naar de incheckbalie. Daar kunnen we inchecken – voor de volgende vlucht.
‘Shit,’ zeg ik maar weer eens. ‘We zijn te laat.’
‘Moeten jullie nog mee met de 9.40?’ vraagt het meisje achter de balie. ‘Ik bel wel even.’
We bombarderen haar onmiddellijk tot held. ‘Ik ben een held,’ zegt ze aan de telefoon tegen haar collega. Ze bevestigt een label ‘End bag’ aan onze koffers en wenst ons een goede reis.
Gate closes: 9.10 staat op onze boarding pass. Het is kwart over negen geweest, dus we rennen naar de gate, waar het boarden net is begonnen.
In het vliegtuig blijkt dat we de plaatsen met de meeste beenruimte hebben. Fijn, want er is een hoop om van uit te rusten.

20 februari 2007. Na een rustig weekendje bij mevrouw X en een treinreis van iets meer dan twee uur kom ik aan op kantoor.
x91En?x92 vraag ik receptioniste-duizendpoot Barbara. x91Hebben ze al getekend?x92
Ze, dat zijn de mensen die mijn kantoor gaan overnemen per 1 maart. Ik ben nog niet in mijn nieuwe kantoor getrokken (dat ik al sinds 1 februari huur), maar zo veel spullen heb ik niet, dus dat is zxf3 geregeld. En bovendien krijgen we aanstaande vrijdag de sleutel van ons nieuwe huis. Dit weekend ga ik over. Mevrouw X volgt dan later.
Echt fijn dat het kantoor zo snel verhuurd is, want ik moet er niet aan denken dat ik de hele opzegtermijn x96 zes maanden lang x96 dubbele huur moet betalen.
x91Nou,x92 begint Barbara voorzichtig.
Oh-oh.
x91Nee hxe8,x92 zeg ik.
Ze knikt. x91Ze durfden het toch niet aan.x92
x91En nu?x92
x91De volgende van de wachtlijst,x92 zegt ze. x91Maar 1 maart zal het wel niet worden.x92
Shit. Teleurgesteld en boos loop ik naar boven. In het slechtste geval gaat dit me heel veel geld kosten.
Eenmaal op kantoor probeer ik het van me af te zetten. Er moet een hoop werk gedaan worden. Ik bel mevrouw X om haar het slechte nieuws te vertellen. Ze neemt niet op. Mobiel staat zeker weer uit, denk ik, en dan herinner ik me dat ze naar de tandarts moest. Straks nog maar eens bellen.
Tegen een uur of vijf gaat de telefoon.
x91Niet schrikken,x92 zegt mevrouw X met een heel klein stemmetje. x91Ik lig in het ziekenhuis, ik heb een ongeluk gehad.x92
Voor ik goed en wel weet wat er is gebeurd, sta ik weer op het station, waar blijkt dat de treinen richting mevrouw X niet rijden. In plaats van twee uur en een beetje, zal ik op zx92n minst driexebnhalf uur onderweg zijn. Dat kan er ook nog wel bij.

Mevrouw X, zo blijkt als ik eindelijk in het ziekenhuis aankom, is geschept door een auto en heeft een gat in haar hoofd en een gebroken sleutelbeen. Ze is een tijdje bewusteloos geweest en nog steeds niet echt aanwezig. Ook al kan ze haar rechterarm niet gebruiken, de volgende dag mag ze naar huis, in afwachting van een operatie aan haar sleutelbeen.
De dagen die volgen race ik heen en weer tussen onze woonplaatsen: twee uur reizen, mijn dingen doen en dan meteen weer terug. Werkafspraken, deadlines verzetten, zorgen dat mijn bedrijf enigszins draaiende blijft en nieuwe afspraken maken met de verhuurder van ons nieuwe huis. Kortom: regelen, regelen, regelen. Mijn huis in Arnhem is even naar de achtergrond verdwenen en dat Remco nog steeds geen offerte heeft gestuurd, valt me nauwelijks op.

Maar dan wordt het paaszaterdag 2007.

Aan onze keukentafel, in onze keuken, laat ik mijn mail inlopen. Er is post van Ulrike. x93GEVAAR GEVAARx94 is het onderwerp. De inhoud liegt er niet om. Er is iets naar beneden gelazerd in de badkamer toen Ulrike onder de douche stond. In de woorden van Ulrike: x93Verbijsterd en trillend van de schrik, kijk ik naar een, aan alle kanten ingedeukt, stuk stalen buis van +/- 30 cm. lang met rafelige scherpe randen en een doorsnede van +/- 15 cm.x94 Oftewel: de buis van het ventilatiekanaal die niet van staal is maar van aluminium, waar een plastic afsluiter op zou moeten zitten, die er blijkbaar om de een of andere reden niet meer op zat.
Het mailtje gaat verder met kritiek op mijn functioneren als huisbaas. Ik laat mijn huis verkrotten, ik doe nergens iets aan en dat is natuurlijk mijn zaak, maar ik moet wel beseffen dat ik daarmee een hele familie in gevaar breng.
Ach, denk ik nog. Ze zijn boos, natuurlijk zijn ze boos, maar eigenlijk valt het allemaal wel mee. De problemen in de badkamer zijn immers verholpen en die buis is nu naar beneden gekomen, dat gaat dus niet nxf3g een keer gebeuren? Toch ga ik, hoewel het dus zaterdag is, meteen op zoek naar iemand die nou eindelijk de klussen kan uitvoeren. Ik bel Remco de Beste Klussenman. Die zit tot juli vol, dat had hij toch al gezegd?
Ik zucht en zoek door. Ik vind Klusbedrijf Keurig Opgelost. Klinkt goed, dus die bel ik. Niemand aanwezig, dat krijg je op zaterdag. Ik stuur een redelijk paniekerig mailtje en mail voor de zekerheid ook al mijn vrienden. Daar zitten nogal wat huiseigenaren bij met twee linkerhanden, dus zij kennen vast nog wel mensen. Aan het eind van de middag belt Mario van Keurig Opgelost. Hij heeft wel oren naar mijn huis en we spreken af voor volgende week vrijdag. Ik stuur Ulrike een oh-wat-zul-je-geschrokken-zijn-mailtje en meld dat ik vrijdag langskom met de klusjesman. Ik krijg – drie dagen later! – een poeslief mailtje terug, maar wel met wat vragen: x93Welk klussenbedrijf is dat. Wie moeten wij binnen laten. En welke werkzaamheden wil je laten opnemen. Gaat het alleen over de douche of ook over andere zaken. En wanneer moeten deze werkzaamheden dan worden uitgevoerd.x94
x93Vragenx94 noemen ze dat. Zie jij een vraagteken?

Als ik – op dinsdag, want maandag was het pasen hxe8 – weer op kantoor kom, heeft Barbara goed nieuws en slecht nieuws, welk nieuws wil ik het eerste horen?
‘Maakt me niks uit,’ zeg ik.
‘Ik heb nieuwe huurders gevonden,’ zegt ze trots. ‘Alleen, ze gaan er pas 1 augustus in.’
‘Eh, Barbara,’ vraag ik. ‘Kun je me even uitleggen voor wie dat goed nieuws is?’

‘En De Vinex dan?’ vraagt mevrouw X. We willen gaan samenwonen (onze huizen staan nu zo’n 175 kilometer uit elkaar), maar komen er niet echt uit waar. Zij vindt mijn stad te druk, ik de hare te klein en te ver weg van alles. En nu stelt ze ineens een nieuwbouwwijk voor – in mijn eigen stad!
‘Daar wil je nog niet dood gevonden worden,’ zeg ik. Tegelijk denk ik: als het voor haar De Vinex moet worden, dan wordt het maar De Vinex. Dan zijn we er gewoon eindelijk uit.
We gaan op een regenachtige januarizondag (ja, het is inmiddels 2007) kijken wat voor wijk het is en zijn aangenaam verrast. Vervolgens maken we een afspraak bij een makelaar die zowel koop- als huurhuizen in De Vinex heeft. Zij neemt ons mee naar een huis waar we meteen verliefd op zijn. Maar omdat mevrouw X en ik allebei nogal impulsief zijn en dat soms verkeerd uitpakt, bekijken we de week daarop nog een paar huizen. Geen daarvan kan tippen aan het eerste huis. Als de makelaar ons ook nog onder druk zet (er zijn meerdere belangstellenden), besluiten we dat het dat huis moet worden. We gaan samenwonen!

De planning kan eigenlijk niet beroerder. Hartsvriend H, namelijk, heeft een mooi kantoor gevonden, geschikt voor vier bedrijven, en ik ben een van die bedrijven. Op 1 februari krijgen we de sleutel. De huur van mijn huidige kantoor heb ik opgezegd, maar omdat er een halfjaar opzegtermijn is, moet ik nog tot 1 augustus blijven huren. Tenzij de verhuurder eerder een nieuwe huurder vindt. Gelukkig is de nummer 1 van de wachtlijst zeer gecharmeerd van mijn prachtige kantoor. Per 1 maart willen ze er wel in, zeggen ze. Fijn, dat is dan geregeld.

De dag nadat mevrouw X en ik De Beslissing hebben genomen, gaat de telefoon.
‘Jij hebt een probleem,’ zegt Ulrike.
Als Ulrike zoiets zegt, zal dat ongetwijfeld waar zijn. Dat Ulrike en oma Trees andere woonruimte hebben gevonden is tegelijkertijd de meest opwekkende (dan ben ik van ze af) en de meest angstaanjagende (en het geld dan?) gedachte die door mijn hoofd schiet.
Er blijkt helaas iets anders aan de hand te zijn. Ulrike stond te koken terwijl oma Trees een verdieping hoger aan het douchen was. Plotseling liep het water langs de keukenmuur, en erger nog, langs de stopcontacten op die keukenmuur. Ulrike was zich rot geschrokken.
‘Ik regel dat er iemand komt om dat te verhelpen,’ beloof ik.
Het stelt Ulrike maar matig gerust. En terecht: het is vrijdagmiddag halfvijf. Welke gek gaat er in zijn weekend een lekkage verhelpen?
KlussenKees, die ik natuurlijk als eerste bel, in elk geval niet. En de kleine klusjes (zoals hij de waslijst van Ulrike hardnekkig blijft noemen) gaat hij ook niet uitvoeren. Geen tijd.
Een beetje internetten brengt me bij De Beste Klusjesman, een franchiseonderneming waar allerlei freelancers bij aangesloten zijn. Ik kijk of er eentje in Arnhem zit en vind Remco. Die staat op een dak als ik hem bel. Zaterdagochtend een lekkage verhelpen? Remco doet alsof hij niet anders gewend is. Hij belooft er morgen om negen uur heen te gaan en te bellen als hij klaar is. Opgelucht sms ik Ulrike, die blij terug sms’t.

Zaterdag belt Remco niet. Vergeten, zegt hij, als ik hem tegen enen zelf maar bel. De lekkage is veroorzaakt door vergane kitranden, die weer veroorzaakt zijn door overmatig gebruik van antikalkmiddelen. Hij heeft het probleem verholpen en er zal voorlopig niets meer gebeuren, maar hij adviseert wel om het leidingwerk in de douche grondig te laten nalopen. Dat wil hij wel voor me doen. Ik vraag hem om een offerte. Ook die wil hij wel maken, en hij wil gerust ook de waslijst van Ulrike langslopen. Maar ik moet me wel realiseren dat hij tot mei vol zit. Geeft niks. Ik ben al blij dat ik iemand gevonden heb. We spreken af dat Remco een factuur gaat sturen voor het werk van vandaag en een offerte voor al het overige kluswerk. Er komt schot in de zaak.

Of ik wil weten wat hij van Ulrike en oma Trees vindt, vraagt KlussenKees, die eindelijk de radiatoren in mijn huis heeft opgehangen en daar nu telefonisch verslag van doet. Eigenlijk wil ik dat niet weten, maar hij gaat het me toch wel vertellen.
x91Die mensen deugen niet,x92 zegt hij. x91Echt, die moet je zo snel mogelijk je huis uitzetten. Dat huis krijg je helemaal uitgewoond terug.x92
Fijn vooruitzicht. KlussenKeesx92 vader heeft jarenlang huizen in de verhuur gehad, dus Kees kent zijn pappenheimers.
x91Dat valt vast mee,x92 zeg ik toch maar.
x91Ik denk het niet. Dit is tuig.x92
x91Hoe weet je dat?x92
x91Die oma heeft haar hele levensverhaal aan mij verteld. Weet je hoe ze aan die handicap komt?x92
Oma Trees loopt met een stok. Die stok heeft ze nodig omdat er in haar hersenen iets beschadigd is, waardoor ze niet zox92n beste coxf6rdinatie meer heeft, vertelde ze tijdens het kennismakingsgesprek. Niet handig op een bovenhuis met een steile trap, maar dat is haar keuze.
x91Gevallen?x92 probeer ik.
x91In elkaar geslagen door de vriend van Ulrike,x92 zegt hij triomfantelijk. x91Die gozer had geld van oma gejat en toen ze daar iets van zei, kwam hij even langs om haar duidelijk te maken dat hij daar niet van gediend was. Die caravan waar ze in woondex85x92 Hij laat een veelbetekenende stilte vallen.
x91Ja?x92
x91Toen die gast haar in elkaar gemept had, is ze daarheen gevlucht. Die stond ergens in niemandsland. Ze had daar geen telefoon, geen elektriciteit, niks. En niemand wist de eerste tijd waar ze zat. Zelfs Ulrike niet, want die twee hebben vette bonje gehad toen dat gebeurd was.x92
Ik laat dit even op me inwerken en besluit dan dat het best gewoon een incident geweest kan zijn.
x91Geloof maar wat je wilt,x92 zegt KlussenKees als ik dat aan hem meedeel. x91Die vrouwen zijn niet okxe9. Wist je dat ze je huis willen kopen?x92
x91Pardon?x92
x91Heeft oma Trees tegen mij gezegd. En als het huis eenmaal van hun is, zegt ze, dan gaan ze het opknappen. Ze hebben jou ook nagetrokken bij het Kadaster. Ze weten precies hoeveel jij voor dat huis betaald hebt.x92
Niet te geloven. Ik wist dat ze wantrouwend waren, maar dit lijkt me ongezond. Van de andere kant: ze zijn natuurlijk teleurgesteld in hun leven. Oma in elkaar geslagen, Ulrike ongepland zwanger, misschien ook wel van die eikel die oma heeft afgerost. Als je zoveel tegenslag hebt gehad, is het natuurlijk moeilijker om mensen te vertrouwen.
x91Zet ze eruit,x92 zegt KlussenKees nog maar eens. x91Heb je een tijdelijk contract?x92
x91Een jaarcontract,x92 zeg ik. Het is november en het contract loopt tot 1 juli.
x91Eis het huis dan voor jezelf op en verkoop die hut. Jij bent niet geschikt om huizen te verhuren, je bent veel te goed van vertrouwen. Geloof me nou, je krijgt last met die mensen.x92
Ze eruitzetten? Dat kan ik toch niet maken? Ze hebben al zoveel meegemaakt, dan kan ik ze toch niet zomaar op straat gooien?

Na alle strubbelingen rondom het huurcontract houden Ulrike en oma Trees zich een tijdje gedeisd. Vast druk met het overschilderen van alle volgens Ulrike te kleurige muren, of met het stuken van de volgens oma Trees ernstig verwaarloosde plafonds.

In augustus, twee maanden na ondertekening van het huurcontract, krijg ik een mailtje, met in de bijlage een lijst van anderhalf A-viertje over alles wat er aan het huis mankeert. Niet dat dat allemaal onmiddellijk opgeknapt moet worden, haast Ulrike zich te zeggen, maar ze wil wel even zwart op wit hebben dat zij niet degenen zijn die al die dingen stukgemaakt hebben. En oh ja, Matthijs en Marleen hadden het huis heel vies achtergelaten, wist ik dat wel?

Ik informeer bij Matthijs en Marleen. Die zeggen dat ze goed schoongemaakt hebben. Ik haal mijn schouders op en concludeer dat Ulrike en Trees er blijkbaar andere normen op na houden. Waarschijnlijk zijn ze zo’n soort Liny en Marja van Hoe schoon is jouw huis. De lijst bekijk ik. Kleine dingetjes, zoals hier en daar een barst in een raampje, een loszittend stopcontact en hxe9, een rot kozijn. Dat lijkt me iets om actie op te ondernemen. Maar wie moet ik dat eens laten doen? Zelf ben ik een hopeloze klusser. Alles wat ik in het huis gedaan heb, ging goed omdat mijn vader er met z’n neus bovenop stond. En aangezien die dood is, ben ik mijn supervisor kwijt. KlussenKees dan maar? Ik bel hem. Te druk en geen zin in kleine klusjes, laat hij weten. En bovendien moet hij de verwarming ook nog afmaken. Dat gaat-ie in oktober doen.

Hartsvriendin Y’s nieuwe vriend Boelie, die jaren in kraakpanden gewoond en rondgehangen heeft, wil wel helpen. Met Ulrike en Trees maakt hij een rondje door het huis en we besluiten dat de rotte kozijnen en de stopcontacten het eerst worden aangepakt. Stukje bij beetje gaat hij alle klussen uitvoeren, tenminste, voorzover zijn RSI het toelaat.
Ik haal opgelucht adem.

Twee weken later belt Boelie. Het wordt niks, want de RSI is erger geworden. Misschien kan ik KlussenKees toch nog zover krijgen dat hij het doet.

Nog voor het huurcontract goed en wel is ondertekend, krijg ik de eerste shit al over me heen. Ik heb het huurcontract dat ik zelf vier maanden eerder ondertekende (je weet wel, toen ik dat minihuisje ging huren bij Oswin) als basis gebruikt. Ik vergelijk het met een standaard huurcontract en het is vrijwel identiek – denk ik. Nou, de monsters denken van niet. Een dag nadat ik hen het contract gemaild heb, krijg ik een mail terug. Hoe ik het in mijn hoofd haal om het huurcontract na een jaar steeds met een maand te verlengen, vragen ze me in – gelukkig – nog redelijk nette bewoordingen. Vervolgens beschuldigen ze mij ervan dat ik de wet wil ontduiken (‘of denk je hiermee onder de wettelijke opzegtermijn van drie maanden uit te komen?’). Dat ze geen huisdieren mogen, vinden ze belachelijk en dat ik in het contract durf te zetten dat het huis bestemd is voor twee volwassenen en een kind, is een aantasting van hun privacy. Ik zeg natuurlijk niet: ‘Okxe9, dan gaat het niet door, ik zoek wel andere huurders.’ Ik maak mezelf wijs dat deze mensen gewoon niet zo goed kunnen communiceren en bovendien een hard leven hebben gehad, zodat ze nu niemand meer vertrouwen. Oftewel: ik pas het huurcontract aan en strijk alles glad, niet wetende dat dit nog maar het begin is.

Terwijl ik op hen afloop, hoop ik heel, heel hard dat ze het per ongeluk toch niet zijn. Dat deze armoedige vrouwen met hun harde koppen en die baby toevallig in de stationsrestauratie zitten en dat de echte, aardige, leuke mensen nog moeten komen. En ondertussen weet ik dat het niet zo is. Weet ik dat deze mensen op mijn advertentie gereageerd hebben. Weet ik dat ik met hen ga praten en misschien zelfs mijn huis aan hen zal gaan verhuren.

De kennismaking verloopt in eerste instantie stroef. Ik probeer mijn vooroordelen weg te duwen en gedraag me vriendelijk en belangstellend. Ik krijg wantrouwen terug, dat ik probeer om te buigen naar vertrouwen. Ik probeer dus, dwaas die ik ben, een goede indruk te maken op deze vrouwen, die ik eigenlijk niet zie zitten.
Ik vraag wat ze zouden willen veranderen aan het huis. ‘De kleurtjes,’ zegt Ulrike. ‘We gaan de plafonds stuken,’ zegt oma Trees.
Ik vraag hoe lang ze in het huis willen wonen. ‘Ik hoop heel lang,’ zegt Ulrike.
Ik vraag of ze de huur kunnen betalen. ‘Makkelijk,’ zegt oma Trees. ‘Alleen mijn nabestaandenuitkering is al voldoende.’
Ik vraag wat Ulrike doet voor de kost. Ze is beleggingsadviseur (later zal blijken dat ze telefonisch verkoper van teakhout is, kleine nuance). Ik vraag toch maar om een werkgeversverklaring.
Ik vraag wat ze gaan doen als een van tweexebn een nieuwe partner krijgt, want voor drie volwassenen en een kind lijkt het huis me niet groot genoeg. ‘Die moet zich maar aanpassen aan de situatie,’ zegt Ulrike vaag.
Ik vraag hoe ze nu wonen. Ulrike heeft een tweekamerwoning (‘Geen doen met die kleine meid en vaak ook nog mijn moeder erbij, jouw huis zou ideaal voor ons zijn’). Oma Trees woont in een caravan.

Alles in mij schreeuwt: ‘niet doen!’.

Een half uur na het gesprek bel ik Ulrike om haar te feliciteren met haar nieuwe huis.

De reacties op mijn advertentie op Marktplaats stromen binnen. Ik nodig iedereen uit, maar de een na de ander zegt af. Het is blijkbaar nog niet zo slecht gesteld met de woningnood in Arnhem.

Wie heel graag wil komen is de dertigjarige Ulrike, die een leuk huis zoekt voor haar, haar moeder Trees en haar dochter Poekie (hxe9, ik verzin dit niet hxe8 – nou ja, ik verzin dit eigenlijk wel, in elk geval de namen, maar zoiets was het wel, in het echt). Ik twijfel, met name door de toon van hun mail. "Graag hoor ik van u, of wij over deze woning in gesprek kunnen gaan, en eventueel kunen gaan kijken en elkaar leren kennen", dat zou ik zelf nooit schrijven (*). Maar moet je je huis verhuren aan mensen die net zo schrijven als jij? Ik kom er niet uit en nodig ze uiteindelijk toch maar uit. Per kerende mail komt hun reactie. Ze kunnen niet op de datum die ik voorstel en komen met andere data. Dan kan ik zelf de rondleiding niet doen, maar Marleen en Matthijs willen hen wel rondleiden, dus dat is geregeld.

Van een vriendin krijg ik ook nog het nummer van Yvet, een dame die wil gaan samenwonen met haar vriendin Odet. Haar nodig ik ook alvast maar uit. Bas en Tom komen als eersten. Twee vroege dertigers, corpsjongens, die, hoewel afgestudeerd, nog steeds in een studentenhuis wonen en zich meteen afvragen waar ze hun drie auto’s moeten neerzetten (de parkeerdruk in de buurt is nogal hoog). Matthijs en Marleen, die bij de rondleiding en het gesprek aanwezig zijn, voorspellen na afloop dat ze het niet zullen doen. Gelukkig hebben we Yvet en Odet nog. Als die voor de deur staan, blijkt dat Odet van niks weet. Ze is door Yvet meegenomen, verrassing! en wist niet eens dat Yvet samenwoonplannen had. Als ze het huis gezien hebben, slaan de meiden druk aan het rekenen. Ik reken ze voor dat ze altijd goedkoper uit zijn dan met twee huizen en wil zelfs iets van de huur afdoen, want ze zijn leuk en ik gun hen een fijne toekomst in mijn huis. Helaas mag het niet baten: de volgende dag bellen ze dat het niet doorgaat. Net als Bas en Tom trouwens.

De enige kandidaten die nu nog over zijn, zijn Ulrike en Trees. Die zijn enthousiast en willen onmiddellijk een afspraak met mij maken, mailen ze me op zondag. Ik zoek contact met Marleen, die hen heeft rondgeleid. x91Niet doen,x92 adviseert ze. x91Die Ulrike gaat wel, maar oma is een beetje een ouwe zeur.x92

Shit. Ouwe zeuren wil ik niet in mijn huis. Maar verder heb ik niemand. Wat nu? Dan komt er een mail binnen van Ulrike en Trees. x93Helaas hebben wij tot op heden, na onderstaand mailtje van zondag niets meer van je vernomen. Wanneer je om welke redenen dan ook niet meer met ons als kandidaat huurder in zee wilt gaan, zouden wij dat jammer vinden, maar respecteren. Mag ik je vragen ons te laten weten of wij eventueel nog in aanmerking komen voor het huren van jouw woning.x94
Bij ieder weldenkend mens zouden na dit bericht alle alarmbellen gaan rinkelen. Ik denk gewoon dat ze heel dringend op zoek zijn naar een huis.
Ik denk niet dat ze dwingend en vervelend zijn, ik denk dat ze gewoon niet zo goed kunnen communiceren.
Ik zet niet eens een vraagteken bij ‘om welke reden dan ook niet met ons in zee wilt gaan, zouden wij dat respecteren’. Ik bedenk niet dat er dus redenen zijn waarom ik niet met deze mensen in zee zou moeten gaan.
Ik maak een afspraak, en omdat ik verschrikkelijk druk ben en Matthijs en Marleen hun reis aan het voorbereiden zijn en niet zitten te wachten op bezoek, gaat die afspraak plaatsvinden in de stationsrestauratie. Kan ik meteen na het gesprek in de trein stappen.

(*) echt waar, kunen stond er met xe9xe9n n

‘Volgende keer moet je maar niet meer op hyves zetten in welke sauna je zit,’ zegt mevrouw X. ‘Het barst hier van de potten.’

Ik kijk om me heen en verdomd, ze heeft gelijk. Meteen treedt een bizar mechanisme in werking. Tot dit moment keek ik, vanuit de zalige onwetendheid van de anonimiteit, aandachtig naar iedereen die hier rondliep: dikker dan ik, dunner dan ik, interessante tattoo, wel haar, geen haar, waarom zou iemand zich dxe1xe1r laten piercen? Maar nu ben ik me plotseling bewust van de relativiteit van die anonimiteit. En van mijn eigen rollen, oneffenheidjes en noem het allemaal maar op. Terwijl het waarschijnlijk gewoon toeval is. Hoewel… die ene lachte wel hxe9xe9l vriendelijk…

Verder dan dit had ik er niet naast kunnen zitten. Marleen en Matthijs gaan op reis, vertellen ze me onder het genot van een kopje verveinethee. Over land richting China, waar Marleen zich verder gaat bekwamen in acupunctuur, en ze gaan ook nog even langs India en Thailand en weet ik waar nog meer heen, om vervolgens een tijdje in Australixeb te gaan zitten. Niks kinderen, niks Vinex.
‘Leuk,’ zeg ik, en het volgende halfuur probeer ik ze zo ver te krijgen dat ze het huis – mijn huis – gaan onderverhuren, zodat ze na hun reis weer fijn mijn huurders zijn.
Het lukt niet. Al vinden ze het wel lief aangeboden. Het kan ook niet, want ze weten niet hoe lang ze zullen wegblijven en om nou iemand halsoverkop uit een huis te gooien omdat jij toevallig terugkomt van je halve wereldreis, dat is ook niet echt aardig.
Het zij zo.

Dan doe ik het stomste wat ik ooit gedaan heb (nou… dat is niet helemaal waar, verderop in het traject ga ik iets nxf3g stommers doen). In plaats van, zoals verstandige en weldenkende mensen zouden doen, een verhuurmakelaar in te schakelen, zet ik een advertentie op Marktplaats. Dat het een leuke bovenwoning is, staat er in, en dat die in een fijne buurt staat, en hoeveel het kost om erin te wonen. Met een paar foto’s erbij, waarop je, als je goed kijkt, nog net Marleen kunt zien staan. Voor de zekerheid licht ik ook al mijn vrienden en kennissen in, wie weet zoekt er iemand woonruimte. Nu maar wachten op de reacties.

Noot voor de oppervlakkige scanlezer: dit is een vervolgverhaal over gebeurtenissen die al hebben plaatsgevonden, er is dus gxe9xe9n huis meer te huur, de advertentie waarover wordt gesproken werd geplaatst in 2006.