Nog voor het huurcontract goed en wel is ondertekend, krijg ik de eerste shit al over me heen. Ik heb het huurcontract dat ik zelf vier maanden eerder ondertekende (je weet wel, toen ik dat minihuisje ging huren bij Oswin) als basis gebruikt. Ik vergelijk het met een standaard huurcontract en het is vrijwel identiek – denk ik. Nou, de monsters denken van niet. Een dag nadat ik hen het contract gemaild heb, krijg ik een mail terug. Hoe ik het in mijn hoofd haal om het huurcontract na een jaar steeds met een maand te verlengen, vragen ze me in – gelukkig – nog redelijk nette bewoordingen. Vervolgens beschuldigen ze mij ervan dat ik de wet wil ontduiken (‘of denk je hiermee onder de wettelijke opzegtermijn van drie maanden uit te komen?’). Dat ze geen huisdieren mogen, vinden ze belachelijk en dat ik in het contract durf te zetten dat het huis bestemd is voor twee volwassenen en een kind, is een aantasting van hun privacy. Ik zeg natuurlijk niet: ‘Okxe9, dan gaat het niet door, ik zoek wel andere huurders.’ Ik maak mezelf wijs dat deze mensen gewoon niet zo goed kunnen communiceren en bovendien een hard leven hebben gehad, zodat ze nu niemand meer vertrouwen. Oftewel: ik pas het huurcontract aan en strijk alles glad, niet wetende dat dit nog maar het begin is.