20 februari 2007. Na een rustig weekendje bij mevrouw X en een treinreis van iets meer dan twee uur kom ik aan op kantoor.
x91En?x92 vraag ik receptioniste-duizendpoot Barbara. x91Hebben ze al getekend?x92
Ze, dat zijn de mensen die mijn kantoor gaan overnemen per 1 maart. Ik ben nog niet in mijn nieuwe kantoor getrokken (dat ik al sinds 1 februari huur), maar zo veel spullen heb ik niet, dus dat is zxf3 geregeld. En bovendien krijgen we aanstaande vrijdag de sleutel van ons nieuwe huis. Dit weekend ga ik over. Mevrouw X volgt dan later.
Echt fijn dat het kantoor zo snel verhuurd is, want ik moet er niet aan denken dat ik de hele opzegtermijn x96 zes maanden lang x96 dubbele huur moet betalen.
x91Nou,x92 begint Barbara voorzichtig.
Oh-oh.
x91Nee hxe8,x92 zeg ik.
Ze knikt. x91Ze durfden het toch niet aan.x92
x91En nu?x92
x91De volgende van de wachtlijst,x92 zegt ze. x91Maar 1 maart zal het wel niet worden.x92
Shit. Teleurgesteld en boos loop ik naar boven. In het slechtste geval gaat dit me heel veel geld kosten.
Eenmaal op kantoor probeer ik het van me af te zetten. Er moet een hoop werk gedaan worden. Ik bel mevrouw X om haar het slechte nieuws te vertellen. Ze neemt niet op. Mobiel staat zeker weer uit, denk ik, en dan herinner ik me dat ze naar de tandarts moest. Straks nog maar eens bellen.
Tegen een uur of vijf gaat de telefoon.
x91Niet schrikken,x92 zegt mevrouw X met een heel klein stemmetje. x91Ik lig in het ziekenhuis, ik heb een ongeluk gehad.x92
Voor ik goed en wel weet wat er is gebeurd, sta ik weer op het station, waar blijkt dat de treinen richting mevrouw X niet rijden. In plaats van twee uur en een beetje, zal ik op zx92n minst driexebnhalf uur onderweg zijn. Dat kan er ook nog wel bij.

Mevrouw X, zo blijkt als ik eindelijk in het ziekenhuis aankom, is geschept door een auto en heeft een gat in haar hoofd en een gebroken sleutelbeen. Ze is een tijdje bewusteloos geweest en nog steeds niet echt aanwezig. Ook al kan ze haar rechterarm niet gebruiken, de volgende dag mag ze naar huis, in afwachting van een operatie aan haar sleutelbeen.
De dagen die volgen race ik heen en weer tussen onze woonplaatsen: twee uur reizen, mijn dingen doen en dan meteen weer terug. Werkafspraken, deadlines verzetten, zorgen dat mijn bedrijf enigszins draaiende blijft en nieuwe afspraken maken met de verhuurder van ons nieuwe huis. Kortom: regelen, regelen, regelen. Mijn huis in Arnhem is even naar de achtergrond verdwenen en dat Remco nog steeds geen offerte heeft gestuurd, valt me nauwelijks op.

Maar dan wordt het paaszaterdag 2007.

Aan onze keukentafel, in onze keuken, laat ik mijn mail inlopen. Er is post van Ulrike. x93GEVAAR GEVAARx94 is het onderwerp. De inhoud liegt er niet om. Er is iets naar beneden gelazerd in de badkamer toen Ulrike onder de douche stond. In de woorden van Ulrike: x93Verbijsterd en trillend van de schrik, kijk ik naar een, aan alle kanten ingedeukt, stuk stalen buis van +/- 30 cm. lang met rafelige scherpe randen en een doorsnede van +/- 15 cm.x94 Oftewel: de buis van het ventilatiekanaal die niet van staal is maar van aluminium, waar een plastic afsluiter op zou moeten zitten, die er blijkbaar om de een of andere reden niet meer op zat.
Het mailtje gaat verder met kritiek op mijn functioneren als huisbaas. Ik laat mijn huis verkrotten, ik doe nergens iets aan en dat is natuurlijk mijn zaak, maar ik moet wel beseffen dat ik daarmee een hele familie in gevaar breng.
Ach, denk ik nog. Ze zijn boos, natuurlijk zijn ze boos, maar eigenlijk valt het allemaal wel mee. De problemen in de badkamer zijn immers verholpen en die buis is nu naar beneden gekomen, dat gaat dus niet nxf3g een keer gebeuren? Toch ga ik, hoewel het dus zaterdag is, meteen op zoek naar iemand die nou eindelijk de klussen kan uitvoeren. Ik bel Remco de Beste Klussenman. Die zit tot juli vol, dat had hij toch al gezegd?
Ik zucht en zoek door. Ik vind Klusbedrijf Keurig Opgelost. Klinkt goed, dus die bel ik. Niemand aanwezig, dat krijg je op zaterdag. Ik stuur een redelijk paniekerig mailtje en mail voor de zekerheid ook al mijn vrienden. Daar zitten nogal wat huiseigenaren bij met twee linkerhanden, dus zij kennen vast nog wel mensen. Aan het eind van de middag belt Mario van Keurig Opgelost. Hij heeft wel oren naar mijn huis en we spreken af voor volgende week vrijdag. Ik stuur Ulrike een oh-wat-zul-je-geschrokken-zijn-mailtje en meld dat ik vrijdag langskom met de klusjesman. Ik krijg – drie dagen later! – een poeslief mailtje terug, maar wel met wat vragen: x93Welk klussenbedrijf is dat. Wie moeten wij binnen laten. En welke werkzaamheden wil je laten opnemen. Gaat het alleen over de douche of ook over andere zaken. En wanneer moeten deze werkzaamheden dan worden uitgevoerd.x94
x93Vragenx94 noemen ze dat. Zie jij een vraagteken?

Als ik – op dinsdag, want maandag was het pasen hxe8 – weer op kantoor kom, heeft Barbara goed nieuws en slecht nieuws, welk nieuws wil ik het eerste horen?
‘Maakt me niks uit,’ zeg ik.
‘Ik heb nieuwe huurders gevonden,’ zegt ze trots. ‘Alleen, ze gaan er pas 1 augustus in.’
‘Eh, Barbara,’ vraag ik. ‘Kun je me even uitleggen voor wie dat goed nieuws is?’